بیــاکه بی تـو بـه جـان آمــدم زتنــهـایـی                   نــماند صـبرو مــرا بیش ازاین شکیبایی

بیــا که جان مرابی تونیــست بــرگ حیات                بیــاکه چشــم مـرا بی تو نیست بینایی

بیــا که بــی تو دلــم راحتی نمی یـــابد                  بیـا که بـــی تــو نـدارد دو دیــده بینایی

اگـــر جــهان هـمه زیـر و زبـر شود زغــمت               توراچه غم،که تو خو کرده ای به تنهایی

حجاب روی توهم روی توست درهمه حال              نــهانی از هــمه عالم ز بس که پیدایی

 زبـس که بر سر کــــوی تو ناله هـــا کــردم              بســـوخت بر من مسکین دل تماشایی

به پرده در چه نشینی چه باشد ار نفسی            بـــه پرسش دل بیـچــاره ای بــــرون آیی

دل "عــراقــی" بـی چــاره آرزومـنـــد اســت             امــید بسته که تــا کـی نـقاب بگشایی

شیخ فخرالدین ابراهیم همدانی از مشایخ قرن هفتم